Son zamanlarda her şeyde olduğu gibi iletişimde de eskiyi özler hale geldim.

 Eskiden siyah beyaz, sonra renkli fotoğraflar çekerdik. Özenle albüme yerleştirir, eşimizle dostumuzla bakar bakar maziye dönerdik. Şimdi cep telefonlarıyla fotoğraf çekip, oradan bakıyoruz sevdiklerimize. Bakarken de hiçbir şey anlayamadığımız, teferruatların kaybolduğu resimler çekiyoruz.

 Özel hayat cep telefonları sayesinde defterlerimizden silindi. Tanımadığımız insanların özel hayatlarını dinliyor ya da dinletiyoruz. Uzun zamandan beri görmediğimiz bir dostumuzla tam konuşmaya başlıyoruz, çalmaya başlıyor cep telefonu. Arayan için bedavaysa (aslında hiç de öyle değil) giriveriyor aramıza bir başkası…
 Yazılarımızı bilgisayara yazıyoruz, ben de geçen hafta öyle yapmıştım. Ancak bilgisayara giren bir virüs oradaki her şeyi siliverdi. O sebeple bu yazıyı kadim dostlarım kalem ve kâğıtla yazıyorum.

 Mektup bitti, postacılar anlamını yitirdi. Soğuk, mekanik ve kısa mesajlarla haberleşir olduk artık. Bir arkadaşım, yakın bir akrabasına bilgisayar ortamında görüşmek istediğini söyleyip evin çocuğu tarafından da daveti kabul edildiğinde, onların aile huzursuzluğu sahnelerine istemeden tanık olduğunu, dolayısıyla üzüldüğünü anlatmıştı.

 Ben hızlı iletişime karşı değilim, teknolojiye kesinlikle karşı olamam. Ancak biz nerede, nasıl ve ne zaman kullanacağımızı ne yazık ki bilemiyor, dahası birbirimizi rahatsız ediyoruz. Yenisini bulunca eksisini, eskinin güzelliklerini de unutup tamamen bırakıveriyoruz.

 Oysa mektup, fotoğraf kartı, kartpostallar ne güzeldi. Bu güzellikler özlem ve hasretle dolu dolu yaşanıyor, kavuşmanın lezzeti onlarla anlaşılıyordu. Şimdi iletişimin hızlanmasıyla bunlar unutuldu. Birbirimizin değerini anlamaz olduk. Nasıl olsa her şey elimizin altında ve emrimize amade…

 Geçmişin adı “Nostalji” oldu ve ne çabuk da yakın geçmişler unutuldu…

  Sağlıcakla kalın