"Bu çocuklar bedava" sözüyle irkildim, kaldırımda yürürken gayri ihtiyari arkama baktım. Hayatının sonbaharında, beli bükülmüş bir teyzeydi bu cümleyi söyleyen. Dikkatimi fark etti ve yüzüme bakarak aynı cümleyi söyledi, biraz önümüzde yürüyen çocukları göstererek…

 Bana yaklaştı ve kaldırıma çıkarken koluna girdim, bir anda kırk yıllık dost gibi oluverdik. Niçin böyle söylediğini soran yüz ifademe bakarak, "Oğlumun yıllardır çocuğu olmuyor, bu yolda öyle çok para döktü ki, kaç öksüz ve yetim çocuk büyütülür, kaç çocuk okutulurdu" dedi.

 Bilgece cümlelerdi bunlar, bir bilgeyle konuşmak güzeldi elbette, ama o, içinden taşan cümleleri söylemiş ve susmuştu. Ben de bilgelerin az konuştuklarını unutmuştum, susarak konuşuyor ve yavaş yavaş yürüyorduk…

 Çocuklarımız bedavaydı da neyimizi para vererek almıştık? Daha o sabah radyoda dinlediğim "Bir gözün fiyatı" isimli yazıya ses verilmişti, Mücahit Bilici'ye ait. O yazıda bir gözümüze, hatta bir sivrisineğin gözüne paha biçilemeyeceği anlatılıyordu da, gözün görmesi için ışığa, göz kapağına, kirpiklere ve gözün temizlendiği suya da ihtiyaç olduğunu anlatıyordu Mücahit Bilici tarafından.

 Saymaya kalksak sayabilir miydik bize verilen nimetleri, bedel ödemeye kalksak alabilir miydik? Ya çocuklarımıza paha biçilebilir miydi? Belli bir para vererek çocuk sahibi olanlara sorsak, "Çocuklarınızın değeri bu kadar para mıdır?" desek, çocuklarına paha biçebilirler mi?..

 Oysa sahip olduğumuz nimetleri doğru kullanma, onlara özen gösterme ve şükrü konusunda yeterli bilgi ve donanıma sahip miydik? Ya çocuklarımızın bizlere verilen kutsal emanetler olduğunu, anneliğin ve babalığın sadece onları doyurmak ve giydirmek olmadığını biliyor muyduk? Onlara iyi örnek olmanın, iyi yetiştirmenin asıl önem arz eden konu olduğunu kaç anne ve baba biliyordu?

 Peki, çocuğu olmayan kaç aile Çocuk Esirgeme Kurumunda boyun büken öksüz ve yetim çocukları en azından hafta sonları alıp, onları sevgi iklimine götürüyor, yalnız olmadıklarını hissettirmek için alıyor ve topluma faydalı oluyordu? Kaç aile fakir öğrencilerin masraflarını karşılıyordu?

 Sorular soruları kovalıyordu ve ben tam bir beyin fırtınasına tutulmuştum, susarak daha çok konuşulabileceğini anlamıştım…

 Yaşlı teyzeyi otobüse bindirdiğimde bana kalan bu ve benzeri sorulardı sadece. Ben bu sorularla ve ne kadarını cevaplayabileceksem kalakalmıştım orada öylece…

 Kim bilir, siz bu soruları tam olarak cevaplayabilmişsinizdir ve öyle yaşıyorsunuzdur…

         Sağlıcakla kalın.