“Geçen hafta annemizin rahatsızlanması üzerine 112 Acil servis ambulansıyla Evliya Çelebi Devlet Hastanesine gittik. Yolda annemle birlikte o kadar çok sarsıldık ki, ambulans görevlisi hastaların rahatsız olduğunu, pahalı ve değerli aletlerin risk altında olduğunu, bunu 112 yetkilileri tarafından belediyeye bildirdiklerini, değişen bir şey olmadığını söyledi. Ben de bu kısa yolculukta yollarımızın çok bozuk olduğunu daha iyi hissettim.
Evliya Çelebi Devlet Hastanesine acil servisten giriş yaptık. Hemen müdehale edilmesi, yakın ilgi ve çabukluk bizi rahatlattı. Yatış işlemimiz yapılıp odamıza geçtiğimizde daha önce gazetemizde yayınlanan “Hastane değil, beş yıldızlı otel” haberini hatırladım ve hak verdim. Gerçekten odalar rahat, temiz, konforlu ve bakımlıydı.
Yemek dağıtan görevlinin nazik davranışları ve geçmiş olsun dilekleri yemeklerin tadını arttırdı.
Zaten annem, yakın ilgi ve doğru teşhis ile kısa zamanda rahatladı ve odamızdaki plazma tv onu sevindirdi. Odamızın karşısında uzaktan bir akrabamız yatıyordu. Kendisine geçmiş olsun dileklerimi iletmek için girdiğimde yakınları hastanın durumu iyi olmadığı için film makinesinin odaya kadar getirildiğini ve filmin böyle çekildiğini söylediler. Bunlar bizim hayal bile edemediğimiz imkânlar ve güzelliklerdi. Ayrıca hastanede ara öğünler ve suyun verilmesi, kantinden bir görevlinin sıcak çay ve bisküvi servisi yapması da başka bir güzellikti.
Bu hastanenin bir eser niteliğinde olduğunu, bunun hepimizin olduğunu ve korumamız gerektiğini anlatan bir bildiri yapıştırılıp hastanenin son teknoloji ile donatılmış olduğu anlatılıyordu.”
Rahatsızlanmadan önceki yazım bu kadardı, toparlayıp o hafta gazetemize verecektim ve yayımlanacaktı. Yazılarıma ara vermeyecektim, ama Allah her zamanki gibi planları kendisinin yaptığını ve O ne derse onun olacağını bir kere daha anlattı. Annemle birlikte hastaneden çıkmak üzereyken ben ani bir şekilde belimde sinir sıkışması yaşadım ve bel fıtığından rahatsızlandım. Bu sefer ben acil servise gittim.
Yine yakın ilgi, acil MR film çekimi, sonrasında Yoncalı Fizik Tedavi Hastanesine gönderildim. Evliya Çelebi Devlet Hastanesinde ve orada yapılan müdahalelerle rahatladım. Fakat beni en çok rahatlatan ise doktorum olan Mehmet Meşhur bey'in “Rahatlayacaksın, çabuk toparlanacaksın, ben neler gördüm” şeklindeki moral veren sözleri oldu. Orada yatarken de, konforun ve yakın ilginin mevcut olduğunu yaşayarak gördüm. Her işte olduğu gibi doktorluk ve hemşirelik mesleğinde de mesleğin hakkı verildiğinde bol bol dua alınan bir meslek olduğunu bir kere daha derinden hissettim.
Annemin ve benim tedavimde emeği geçen tüm doktorlarımıza, hemşirelerimize ve hastane personellerimize teşekkür ediyorum. Allah hepsinden ebedi olarak razı olsun. Hepinize sağlık ve afiyetler diliyorum. Her zaman yazılarımın sonunda yazdığım “sağlıcakla kalın” cümlesini daha içten yazıyorum ve bütün hastalarla birlikte dualarınızı bekliyorum.
